Menu
A+ A A-

Strój lubawski

0
1
0
s2smodern
Strój lubawski

Strój ludowy dziś już w ziemi lubawskiej, podobnie jak i w innych regionach, nie istnieje. Zanikał on mniej więcej od połowy XIX wieku. Męski ubiór tradycyjny (odświętny) wyszedł z użycia w zasadzie już od połowy tego stulecia. W drugiej połowie XIX wieku upowszechniały się w Lubawskiem dwuczęściowe świąteczne garnitury (wkładane także na ślub pana młodego). Nieco dłużej przetrwały niektóre tradycyjne elementy ubioru panny młodej. Ginęły one do końca XIX wieku, a ostatecznie jego relikty zanikły w okresie międzywojennym. Odzież męska jak i kobieca była w Lubawskiem zróżnicowana w zależności od użytych materiałów, kroju oraz, wieku i zamożności mieszkańców. Pod sukmanę zakładano kamizelkę (bruszlac, westka) - długości do pasa. W rejonie północnym- i północno zachodnim ziemi lubawskiej występowały też częściej niż na wschodzie i południu tak zwane wamsy. Była to bluza z niebieskiego sukna, obcisła, zapięta na haftkę pod szyją. Spodnie były szerokie w kolorach modrym, rzadziej zielonym i innych. Wsuwano je w wysokie buty (skorznie). Tradycyjny ubiór męski uzupełniał wysoki kapelusz pilśniowy (filcowy), okrągły, zwężający się ku górze, z aksamitnym sznurkiem naokoło, barwy modrej, a nawet czarnej. Kapelusz przyozdabiano czasem szklanymi oczkami (zielonymi i czerwonymi) lub też pawimi piórami. Strój weselny pana młodego dodatkowo zdobiono różnokolorowymi dodatkami. Podobnie różnobarwnie wyglądał świąteczny strój kobiecy. Najbardziej efektowną i ozdobną częścią owego ubioru były „czapki" — czepki. Panna młoda i kobiety zamężne nosiły czepki, których denka wyszywano złotem lub srebrem. Obwiązywano je różnej wielkości chustkami; zimą wielkimi grubymi, latem cienkimi i mniejszymi. Dziewczęta zaś nosiły na głowie tylko chustki lub też chodziły z gołą głową, opuszczając warkocze. Czepek — charakterystyczne nakrycie głowy, prezentował się najokazalej w złotogłowiach, czyli w czapkach haftowanych złotem. Mogły na nie pozwolić sobie zapewne tylko najbogatsze kobiety. Biedniejsze haftowały srebrem lub też zadowalały się zwykłymi nićmi. Do motywów zdobniczych należały głównie trójkąty, zestawiane w czworoboki. Do innych części kobiecego ubioru na charakteryzowanym terenie wchodziły: koszula płócienna z długimi rękawami, suknia • jednoczęściowa (kieca) lub spódnica oraz stanik i fartuch. Kolory były najczęściej modre, ceglaste, zielone, białe i czerwone. Rzadziej występowały ciemnoczerwony, szary lub brązowy. Stanik stanowił rodzaj bluzki, koloru ciemnoniebieskiego. Zimą bogatsze kobiety nosiły kaftany, bogato zdobione, ze świecącymi guzikami. Fartuchy były zazwyczaj szerokie płócienne (albo muślinowe) w kolorowe pręgi. Na nogi wkładano zimową porą trzewiki skórzane, sznurowane (buciki), latem zaś - trzewiki, tzw. płytkie. Uzupełnieniem stroju były różnobarwne dodatki, stosowane zwłaszcza podczas uroczystości weselnych i innych.

0
1
0
s2smodern
Powrót na górę